The Queen Of Battle Field

เดินไปข้างหน้าทีละก้าว

ดีกว่ายืนเปล่าเปล่าอยู่กับที

แต่ถ้าหากเดินไปแล้วเหยียบขี้

ก็จงยืนอยู่กับที่เสียดีกว่า

เห็นด้วยกับบทกลอนข้างบนมั้ยครับ ถ้าเห็นด้วยยกมือขึ๊นนนนนนนน

นั่นแน่! ยกกันพรึ่บพรั่บเลย(ขี้ตู่เอาเอง)

ผมเองก็ว่ามันควรจะเป็นแบบนั้นล่ะครับ

การก้าวเดินแต่ละก้าวล้วนมีความหมาย

แม้บางครั้งอาจเป็นการเดินที่ไร้จุดหมาย

แต่นั่นก็ทำให้เราได้ออกกำลังกายไปแล้ว หน่อยนึง

เห็นมั้ยครับ ได้การเผาผลาญแคลอรี่(บลา บลา) โดยไม่ตั้งใจจากการเดินแบบไร้จุดหมาย

แล้วในการเดินแต่ละก้าวนั้น มุมมอง ก็ย่อมเปลี่ยนตาม ระยะที่เราเดิน

อาจได้มองเห็นอะไรในมุมที่ต่างไป

ผมไม่ได้หมายถึงการเดินที่ใช้ขาเพียงเท่านั้น

หากแต่เป็นการ เดิน หรือ ดำเนินชีวิต

เพราะเมื่อใด ที่คุณรู้สึกว่า อยากอยู่นิ่งๆ นั่นแปลว่า คุณ ได้ทำให้ทรัพยากรที่เรียกว่า

"เวลา"

สูญเสียไปโดยไร้ประโยชน์

เพราะ "สายน้ำไม่คอยท่า  กาลเวลาไม่คอยใคร"

ฉะนั้นแล้ว จงอย่าพยายามที่จะทำให้ ชีวิตหยุดนิ่ง

มีแต่ปลาที่ตายแล้วเท่านั้นที่ลอยตามน้ำ

ตราบใดชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันไปครับ

ต้องแสวงหา ต้อง "เดิน" เพื่อหามุมมองใหม่ๆ

ก้าวแรก ยังไม่เห็นอะไร

ก้าวต่อไป อาจเห็นแค่ลางๆ

แล้วยิ่งห่างๆๆๆ จากจุดเดิม มากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งทำให้ เห็นว่า จุดหมายนั้น

ไม่ไกลเลย

ดังนั้น จงอย่าหยุด "เดิน" เลยครับ

หากเหนื่อย ก็หยุดพัก เพื่อคิดหาทางลัด เพราะบางครั้งการเดินแบบตามทางปกติ อาจทำให้ถึงที่หมายช้า

เปลืองเวลาโดยใช่เหตุ

แล้วก็อย่างที่กล่าวไว้ข้างต้น "แต่ถ้าหากเดินไปแล้วเหยียบขี้ ก็จงยืนอยู่กับที่เสียดีกว่า"

หากอุปสรรค มันเยอะมากนักก็ เลี่ยงมันซะครับ หยุด ดูทางใหม่

เพราะบางครั้งการดันทุรัง ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมา

อาจเจ็บตัวหนักมากกว่าเดิมก็เป็นได้

ในภาวะเศรษฐกิจ และ สังคมแบบนี้ ผมรู้สึกว่า "ขี้" ในเส้นทางมันเยอะแยะมากเหลือเกิน

ทำให้คิดได้ว่า เริ่มต้องหาสิ่งใหม่ๆ ให้กับชีวิต บ้างได้แล้ว

อย่ามองแต่จุดเดิมๆ อย่าไปทำชีวิตให้นิ่ง

มองหาทาง "เดิน" ใหม่ๆ ที่ ไร้ "ขี้" ดีกว่า

เหมือนที่กล่าวไว้ว่า

"ปัญหามีไว้ให้แก้ ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม"